| x □ - » |
دیباچۀ نشر :
جریان رمانتیسم در غرب و شرق، نماد ادبی خود را از قرن هجدهم با دو مشخصه ی غلبه ی احساس و فردگرایی؛ با رمان به جهان عرضه کرد و فروخت.جریانی که هیچگاه سر تعظیم به پیشگاه عدالت فرود نیاورد و اگر هم به انقلابی ودادی از بیدادها پرداخت، بیشتر و پیشتر در جستجوی التیام حس رو به عصیان بشری وفروکش غلیان آن - در رسم و بیان و تصویر اطلاعات سوخته ی استکبار و امپریالیسمادبی - در کشاندن مخاطب خویش به وادی گم گشتگی ها بود. جنگ و صلحش، هرگز مانع جنگینشد و جان شیفته اش، روحی را بیقرار نکرد؛ و بلندی های بادگیرش، بادهای هوای جوامعرا مهار نتوانست.
پیش و بیش از آن در جریان ادبی تمدن اسلامی، سرلوحه دار این نوع پرداخت ادبی و این شیوه از بیان تاریخی - امّا با مشخصه ی ائتمام و اطمینان- نهضت " تذکره ها " با بیش از صدها عنوان ادبی و تاریخی بود؛ کهبسط بساط شرح حال نویسی و خاطره یابی اش، حفظ میراث علم و مبارزه و هنر مسلماناندر طول قرون را تکفل می کرد.
تذکره ها، با رویکرد نگارش شرح حال و خاطرات؛ از آنجا کهدر پی جستجو و رصد احوال و افعال بزرگان عالم اسلام بودند، رفته رفته در هر قرن توجهبه نویسندگان و شاعران عالی مقام را؛ محل تأمل قرار داده و اینسان در سیر تداولعامه به " تذکره ی شعرا " نام آور و معروف و تداعی گر شدند.
کار تذکره از اساس تذکار بود، تا قلب مخاطب خویش رامتذکر به ذکر خاطراتی نماید که از آن تأثر فطری حقیقت ذکر الهی، فراهم و حاصل آید- کاری که در وجه معاصر آن در ادبیات انقلاب و دفاع مقدس و مقاومت و پایداری؛ درحال رویش و رو نمایی است - این به روایت، غایت امر خداوند به داوود نبی علیهالسلام در این خطاب بود که " حبّبنی الیّ عبادی ". امری که در جواب حضرتداوود از چگونگی و کیفیّتش، سه شاخص اصلی این تذکار را در " ذکّرهم بآیاتی وبلائی و نعمایی " عیان می سازد.
تذکره نویسان امّا - صرفنظر از تأمل یا عدم تأمل در اینوجوه - قهراً مسیری جز این اختیار نکردند و آنچه نوشتند و آوردند، مقصد و هدفی جزمحبوب ساختن خداوند نزد بندگانش - با رعایت قواعدی ثابت و نظامی معین در بیانحقیقت عالم - نداشت. مراد تذکره نویسی همین بود و از همین، در تاریخ - به مثابه ییاد از مذکوری که در حضور نیست - ماندگار و سرآمد و پیشرو کسانی شد، که ضمن تبریاز خیال جریان ابداعیِ رمان؛ قصد بیان آنچه را دارند که جریان رمانتیسم، قابلیّتتابش نور آن را از اساس - با بُعد از جریان مبین تذکار در غفلت خویش - نداشته وندارد. تفاوت اصلی اینجا علی رغم برخی شباهت های ظاهری میان حقیقت و واقعیت عالم؛و حدّ درک نویسندگان، بر اساس شناخت و یا عدم شناخت حقیقی جوامع خویش است.
قوانین و مقررات
نسخه موبایل
